Water dat van de zeebodem tot 110 km diep de aarde in wordt meegevoerd, smelt het gesteente, verandert dan in belletjes en laat de berg uitbarsten. Volg het van diep onder Sakurajima en de Aira-caldera tot 15 km hoog, en ontdek wat bepaalt of het een rustige lavastroom wordt of een explosieve kolom.
Machinaal vertaald vanuit het Engelse origineel. Open Engels origineel
Afzinkende plaatMagmakamerBaaikustScheurSchachtEruptiewolkDwarsdoorsnedeHele baai
Zo’n 110 km onder Sakurajima (ongeveer 29 Fuji’s op elkaar gestapeld) ligt een oceanische plaat die vanuit de zee in het zuiden is weggezonken. Het gesteente bevat water dat op de zeebodem is ingetrokken. Diep omlaag geduwd en samengeperst wringt de plaat dat water eruit, en het sijpelt omhoog de mantel erboven in. Het mantelgesteente daar is ongeveer 1300 °C en zou droog pas bij bijna 1500 °C smelten. Voeg water toe, en de temperatuur waarbij het begint te smelten zakt naar 800 °C.
Smelten met water: Grove et al. (2006) The influence of H₂O on mantle wedge melting (gesteente dat vol water zit begint op ongeveer 100 km diepte al bij 800 °C te smelten).
Druk eerst op “Verhitten” om warmte aan het gesteente toe te voegen en te zien dat het niet smelt. Druk dan op “Water toevoegen” en kijk wat er gebeurt waar de waterstrengen aankomen.
Wat zorgde ervoor dat het gesteente tot magma smolt?